Sail door de Kolksluis

Laten we bij het begin beginnen. Peter, sluiswachter van de Grote Sluis, belt ons met het verzoek om tijdens de Sail mee te schutten. Omdat op het rooster al een paar dagen gepland stonden, heb ik hem dat toegezegd. Later heb ik met Peter staan praten tijdens zijn werk en hij verzocht ons om van dinsdag t/m maandag mee te doen. In goed overleg met het bestuur en Linda, gaat er een mail naar alle sluiswachters. Dat na verschillende noodoproepen van Linda er toch nog gaten in het rooster blijken te zijn, geeft een ongemakkelijk gevoel. Wat nu? Een paar van ons zeggen toe: “wat er gebeurt, gebeurt, maar elke wacht zal opgevuld zijn, daar staan wij garant voor”. Achteraf hebben toch, zij het op het laatste nippertje, mensen zich aangemeld.

Dinsdag 17 augustus

Als ik een blik werp naar buiten, ik ben net wakker, zakt de moed mij in de schoenen, regen, regen, en nog eens regen. Dat ziet er niet goed uit. We komen op tijd aan en gaan, toch nog vol goede moed alles van het slot halen en vervolgens bij tante Truus aan de koffie. Jolijt belt op en zit vol plannen: “Zeg we moeten wel wat doen om duidelijk te maken waar we zitten en hoe we te bereiken zijn” Zo gezegd, zo gedaan. We spreken af dat zij voor verf en kwasten zorgt en ik ga proberen borden te regelen . 's Middags als we worden afgelost er is nog steeds geen schipper die bedacht heeft, we gaan maar alvast naar Sail, gaan Jolanda en ik maar aan het werk, het is inmiddels droog. We maken de randen vrij van onkruid en drinken een bakkie bij Leo , hartstikke gezellig , maar ja daar kwamen we niet voor. Jolijt komt halverwege de middag langs en gewapend met bord en stift gaan we aan het werk. Het resultaat is dat er tegen zessen aan elke kant van de Kolksluis een bord hangt met: “motor uit, muziek uit” en ons telefoonnummer. 's Avonds nog gauw twee borden gemaakt met een pijl naar de kolksluis en de afmetingen voor de boten er op, die vervolgens door twee leden van de familie Stapel worden opgehangen. Om een lang verhaal kort te maken er is geen boot(je) door de sluis gegaan deze dag. Na mijn dienst ben ik nog even op de grote sluis gaan buurten. De grote sluis had , buiten de beroepsvaart, ook niet enthousiast veel te doen gehad, zo vertelde de sluiswachter mij. Hij waarschuwde me wel dat we er rekening mee moesten houden dat we woensdag en donderdag wel aan de bak zouden moeten.

Woensdag 18 augustus

Wat doe je, je gaat voor dat je aan je werk moet nog even op de Kolk kijken. Druk? Nee hoor, wel gezellig. Als ik om een uurtje of half 12 klaar ben met mijn werk, rijd ik weer even langs de Kolk en bemerk dat het zo rustig niet meer is. Het begint als de sluiswachter van de Grote Sluis, Jan, de zalmschouw naar ons toe stuurt. Heb ik net gemist dus. Je denkt niet na en steekt de handen uit de mouwen en helpt daar waar het nodig is. Langzaam maar zeker zie je de ene na de andere sluiswachter aan komen lopen. Ik heb er wel 13 geteld. Het wordt een gezellige boel. Een kleine aanvaring met een boot gelegen aan de Rietpol heeft nog voor enige commotie gezorgd, maar is, naar ik heb vernomen, door Rik afgehandeld. Dat we zoveel schepen binnen krijgen, hebben we te danken aan de Stapeltjes, die hebben volgens mij, met een geweer in de aanslag, al die boten verplicht door de Kolksluis te gaan. Als de Stapels andere verplichtingen hebben komt Ziegel even kijken hoe het met het schutten gaat en of we wel wat te doen hebben. We hadden net even een moment van rust. Als we hem vertellen dat we veel hebben gehad en wie daar verantwoordelijk voor waren neemt hij direct de taak over, racet naar huis, hijst zich in de officiële sluiswachters outfit en gaat met zijn bootje Kozakje, zonder geweer overigens, de bootjes naar ons toesturen. Vanaf dat moment hebben we het weer druk. 's Middags worden enkele van onze sluiswachters en passanten geïnterviewd door een verslaggever van Radio Noord Holland. Aanwezige bestuursleden vertellen de ontstaansgeschiedenis van de stichting Kolksluis en de volgende dag wist een schipper mij te vertellen dat we op de radio te horen waren geweest. De Grote sluis gaat ook goed, want daar ben ik nog maar even langs gegaan voordat ik naar huis ging. Van horen zeggen vernam ik dat het de hele avond goed is gegaan, en dat er, deze dag, ongeveer 170 schepen de Kolk hadden gepasseerd.

Donderdag 19 augustus, begin van Sail

Beetje slecht geslapen, om 6 uur het bed uit, op naar de Kolk en om 7 uur hebben we alles op de kolk van sloten ontdaan, sluiswachter 3 is inmiddels ook aangekomen. Om ongeveer 7.15 uur meldt de eerste boot zich om door de kolksluis te kunnen. Vanaf dat moment is het met de rust gedaan. Han, we hadden hem de avond daarvoor gevraagd ons te helpen met het begeleiden van de boten door de sluis, komt ook aan en het schutten gaat geordend en geolied . Einde van de ochtend hebben we 207 boten aan ons voorbij zien gaan en worden we afgelost, nou ja afgelost, nee dus. Het is zo druk dat we besluiten te blijven helpen, we hadden immers vanmorgen al zo veel schepen door de sluis gehad en hoe dat er voor de rest van de dag uit zou gaan zien moesten we nog maar afwachten“De Onrust”, die een paar dagen eerder aan de Taanplaats is gaan liggen doet menig Spaarndammer goed. Er is geen passant( oud Spaarndammer) die niet roept: “Oh! Kijk nou, daar ligt de Onrust”. Uiteraard worden er weer herinneringen opgehaald zoals: “Hoe lang is dat nu geleden? Jawel, hij lag er al toen ik op de lagere school zat! Of hij toen als werkboot dienst deed is niet helemaal duidelijk maar dat de familie van Amerongen er op woonde wist iedereen. De huidige eigenaar was verbaasd over deze reactie`s, maar vond het wel spannend, hij was nog nooit zo veel aangesproken als tijdens deze dagen. Leuk was het daarom, dat nu juist “de Onrust” de 200ste boot was die deze dag de sluis passeerde. Het blijft een drukte van jewelste, Kolk leeg, Kolk vol. Er gaan de ene keer 30 boten tegelijk door de sluis en het is ook gebeurd dat ik er meer dan 50 telde. Eén schipper had niet veel kaas gegeten heeft van het varen. Hij heeft zijn zeilbootje niet echt onder controle. Ten eerste kwam hij met een vaart de sluis binnen om vervolgens ergens dwars uit te komen. Het midden van de Kolk was snel leeg want iedereen voorzag een aanvaring, die menig boot had kunnen beschadigen. Gelukkig reageerde deze schipper op het vele geroep en geschreeuw zodat een ramp uitbleef. We hebben de heren sluiswachters het zware werk laten doen en de dames hebben zich voor een groot deel met de verkoop van de kaartjes bezig gehouden. We hebben geen klomp nodig gehad. Je gaat op de kade staan, wijst de boten aan die moeten betalen en dan gaat het vanzelf, als het geld van bijvoorbeeld 5 boten naar de kade komt hebben de schippers al onderling gewisseld en krijg je gepast je geld binnen. In de tussentijd vertel je de schippers, die ons immers niet kennen, wie we zijn, wanneer we geopend zijn en dat we een hele ploeg vrijwilligers hebben die de boel draaiende houden. De reacties zijn verschillend, maar oh, zo leuk!Jolijt verkoopt de eerste 10 rittenkaart en heeft daar duidelijk plezier in. Tegen de tijd dat we toe zijn aan boot nummer 309 zijn de sluiswachters van het eerste uur, moe maar voldaan, naar huis gegaan. Het is dan ongeveer 18.30 uur. Wel jammer want de buurtbewoners hadden net hun koelkasten geïnspecteerd, daar kwam wel het een en ander voor de dag kan ik U melden. Saté en kroepoek is het enige wat ik me nog voor de geest kan halen, maar er was veel meer en dit alles werd ondersteund door heerlijke drankjes. 's Avonds hebben ze het nog flink druk gehad, de volgende dag zagen we in het boek de score van 398 boten door de Kolksluis staan. Ook is het erg druk geweest op de grote sluis. Over bezoekers hadden we overigens ook niet te klagen, regelmatig zag ik dat het op de kade ook een drukte van belang was.

Vrijdag 20 augustus 2010

We zijn weer op tijd op de kolk, twee frisse sluiswachters zijn aan het werk, we drinken koffie en later soep bij , tja, hoe noem je dat eigenlijk “HET TRUUS HUUS” of “Chez Truus”. Het is wat minder druk, maar er is genoeg te doen. De sluiswachters hebben continu van de ene rinket naar de andere gelopen. Dit is duidelijk veel vermoeiender dan gisteren omdat het maar om een paar bootjes tegelijk gaat. 's Middags om een uurtje of twee belt Arthur met de vraag of de RIVA`s, klassieke speedboten, door de Kolksluis kunnen. Uiteraard hebben we op hen gerekend, immers, het was al diverse malen aangekondigd dat zij zouden komen. We verwachtten ook nog een bruidspaar, dat met een boot de Kolk in wilde varen en dan hun gasten aan de kade wilde laten uitstappen om naar de Oude Kerk te gaan. Dat lukte niet, de boot van het bruidspaar had motorpech en lag aan de Rietpol. Als de RIVA`s knetterend en toeterend de balkbrug passeren komen de bruid en de bruidegom ook aan lopen. Zij kregen van de RIVA eigenaren een applaus en worden met sirenes toegejuicht. Ook krijgen zij de gelegenheid om foto`s te maken op de boten, Bij het uitvaren, ik heb nog een afspraak gemaakt met de voorzitter over het verzenden van foto`s, verlaten de 18 klassiekers de Kolksluis. Rik, de duizendpoot van de stichting heeft op ons verzoek alle smeerbare punten gesmeerd, ik moet je zeggen dat ik daar persoonlijk heel blij mee was. Het vergemakkelijkte het schutten aanzienlijk. De rinketten openden zich zowat weer vanzelf, de windassen piepten niet meer en de deuren, het is dat er waterdruk op stond, anders hadden die ook nog vanzelf gedraaid. Als ik naar huis ga zijn er 52 boten door de sluis gegaan.

Zaterdag 21 augustus 2010

Het weer is goed, maar het hoogteverschil binnen of buiten de Kolk is behoorlijk, dat houdt in dat je wat langer moet wachten voordat je de deuren kunt openen. De ochtend verloopt rustig. Er gaan 28 schepen en scheepjes door. De middagploeg maakt nog wat leuks mee. Er komt ergens tussen de boten, gelegen aan de Rietpol een boot aanvaren met twee Braziliaanse schonen er in. De schipper had nog niet veel geoefend met de boot, zo werd mij verteld, want Wil moest gaan helpen. Ik geloof niet dat hij dat erg vond want de dame bleek zeer schaars gekleed te zijn. Wil heeft de onfortuinlijke schipper door de Kolk geloosd en Linda kon het niet laten dat voor het nageslacht op de kiek te zetten. Uiteindelijk zijn er deze dag toch nog 73 boten door de Kolksluis gegaan.

Zondag 22 augustus 2010

Het waait duidelijk harder dan voorgaande dagen, ik zie de bootjes met moeite over het IJ aan komen varenDe sluiswachters die dienst hadden 's middags hadden niet in de gaten dat er inmiddels het één en ander veranderd is. We hebben meer naamsbekendheid gekregen, dus er komen meer boten die geschut wilde worden. De sluiswachters, met in hun achterhoofd nog zo van 1, misschien 2 boten die we vanmiddag zullen krijgen gingen heerlijk in de zon op het terras bij Leon zitten, totdat ze werden gewaarschuwd. Ze hebben vanaf dat moment geen gelegenheid meer gehad om hun glas leeg te drinken!In de loop van de middag komt er een verslaggeefster van het Haarlems Dagblad aan op de Kolk. Dat ze zouden komen was bekend. Het Haarlems Dagblad gaat een week lang Spaarndam verslaan. Rik ontvangt haar en Tante Truus verwelkomd haar met een kopje koffie en een opgemaakt plakje cake. Rik verteld en zij vraagt, het is een leuk en leerzaam gesprek. Na een stief kwartiertje, op voorstel van Rik, gaan beiden eerst een rondje door een deel van het dorp doen, om vervolgens met de boot van Rik het dorp vanaf het water te bekijken. Als de verslaggeefster naar de Rietpol vertrekt voor een interview met Emiel, vragen wij hem: “Joh, hoe was het?” is dit zijn antwoord: “Met een dame in het riet, verveel je je niet!”Als je bent uitgelachen is Rik allang weer met andere dingen bezig. Morgen ( maandag)komt de fotograaf langs om nog het één en ander te fotograferen. Hoeveel boten er vandaag door de sluis zijn gegaan weet ik even niet meer

Maandag 23 augustus 2010

Als ik deze morgen opsta en een blik naar buiten werp, regen, regen en nog eens regen, denk ik nog: “Dit kan niet” Maar helaas, een herhaling van de eerste dag. Oké, regenjas en laarzen aan en op naar de Kolk. Alles weer van het slot en maar kijken wat de dag zal brengen. Je gaat vervolgens naar Tante Truus voor een lekker kopje koffie, had ik dit al niet eens eerder opgeschreven? En je wacht op de fotograaf van het Haarlems Dagblad die om 11 uur zou komen. Kijkt regelmatig of er niets aan komt en drinkt nog maar eens een kopje koffie. Eén fotograaf? Mooi niet, ze kwamen met meer! En ook op de geur van de koffie af. Het wordt op Westkolk 30 een drukke, maar gezellige boel. We gaan naar buiten met de fotograaf en het is zowaar droog. Voor de foto draaien Wim en ik de sluis aan de noordzijde open en we worden op de gevoelige plaat vastgelegd. Nog even met het gezelschap gepraat, doorgegeven wat er nog meer te bewonderen is in Spaarndam en vooral wat de moeite van het vermelden waard is. In de middag hebben we weer een andere ploeg sluiswachters aan het werk, één van de sluiswachters vond ik wel erg moedig. Zij was met de fiets gevallen en had daar een pijnlijk been aan over gehouden. Dat zij er vandaag stond vond ik erg dapper van haar. De avondploeg heeft niet tot donker gezeten, er was geen schip meer dat langs kwam. Ik heb deze Sail-dagen met een goed gevoel afgesloten. 751 boten door de sluis in 6 dagen vind ik een prestatie en dat hebben de volgende personen mogelijk gemaakt. Ik heb ze niet allemaal in mijn stuk benoemd, maar wil daar wel mee afsluiten. Peter en Jan, sluiswachters van de Grote Sluis. Tante Truus, Wil, Chris en Willem van Warmerdam, Coen en Stephanie, Wil Vliegen, Jan Zwetsloot, de Stapels: Annesietske, Rik, Jork en Wout, Jolijt de Jong, Jolanda Witteman, Ruut van Schie, Han Bakker, Carsten Thöne , Jan Westdorp, Barbla Tanner, Barbara van Zanten, Dick Harskamp, Wil Westhof, Ge Metselaar, Mark den Braber, Ziegel en Cock Ziegelaar, Eelco Houwink , Henk Smorenburg, Michiel van de Vegt, Bas Salzmann, Linda Cornelissen Arie van der Sluijs, allen die ik wel heb zien staan, maar de naam ben vergeten, en IK.

Rosé van der Sluijs